Jubileumboek


Een van de laatste Zusters van Liefde in Weert

“… Zonder de grenzeloze toewijding van de Zusters van Liefde was SJG Weert nooit het ziekenhuis geweest zoals we dat nu kennen. In hun hoogtijdagen aan de Boerhaavestraat, de jaren vijftig en zestig van de vorige eeuw, zorgden zo’n vijftig zusters voor hun zieke medemens. Zuster Marinette Tibben (93), voormalig hoofd van de Operatiekamers (OK), is de laatste nog levende kloosterzuster uit die tijd. We zochten haar op in het moederhuis Mater Misericordiae in Tilburg waar ze in 2002, na een leven lang zorgen, terugkeerde. Haar Weerter periode staat nog helder op het netvlies .…”

Logeren bij de nonnen

“… Bebouwing is er nog nauwelijks in die tijd. Het St. Jans Gasthuis is een plattelandsziekenhuis, omringd door weilanden en boomgaarden. Nieuwe artsen die zich in Weert vestigen, bouwen hun huis rond het ziekenhuis zodat het gebied langzaam maar zeker de contouren van een woonwijk krijgt. De nonnen zijn goed bevriend met hun overburen, de familie Linders. Zoon Bart weet het nog goed. “Als mijn vader en moeder samen naar Cadzand gingen, werd ik bij de zusters ondergebracht. Samen met m’n broers en zussen logeerde ik in het klooster. Ik herinner me de gigantische moestuin met het prachtige rozenprieel. En de heerlijke geur uit de bakkerij …”

Als de Duitsers binnenvallen en er wordt een kindje geboren

“… In de vroege ochtend van 10 mei 1940, als de Duitsers Weert binnenvallen, spoedt Maria Maes zich met hevige weeën naar het St. Jans Gasthuis. Manlief Wullem zit in militaire dienst en dus staat de hoogzwangere Weertse, dochter van Piet Verstraeten van het gelijknamige hotel aan de Maaspoort, er alleen voor. Terwijl het geronk van gevechtsvliegtuigen de ramen laat trillen en in het ziekenhuis de stroom uitvalt, komt rond het middaguur zoon Jos ter wereld. Moeder en kind maken het goed, maar worden direct geëvacueerd. In een vrachtauto richting Eindhoven, zo is het plan, maar omdat beide bruggen in Weert die ochtend zijn opgeblazen, gaat dat niet meer …”