2018: Dames Vrouw Moeder Kind Centrum

Categorie:

Beschrijving

Ingestuurd door: Delilah van Adelberg

Ook onze 2e zoon is hier geboren.
Een dag met een lach en een traan werd 17-8-2018.
Ik heb na de spoedkeizersnede helaas complicaties gekregen, waardoor nog 2 operaties volgden.

In deze periode was het VMK mijn thuis van huis. De dames van de afdeling en de dames van het voedingsteam deden er echt alles aan om het mij zo comfortabel mogelijk te maken. De kleine werd langs mijn bed gewassen, zodat ik het kon zien. Op mijn bed aangekleed, omdat ik het niet kon.Ik kreeg een kamer appart , en ze zochten zich suf naar een primo matras omdat ik alleen maar op mijn rug kon liggen. Ik was voort gebroken,en dit was een verademing.
Er werden buigingen gemaakt bij het brengen van mijn beschuit, omdat ik een sjieke naam had, en voor deze koningin geen gewone boter maar roomboter.
Ze deden het puur om mij te laten lachen. Dit zijn slechts maar een paar voorbeelden van wat ze deden.Ze leefden intens mee. We hebben ons samen zorgen gemaakt, gehuild, gemopperd maar ook gelachen.
Zonder deze dames was het een stuk zwaarder geweest.
Na 2 weken was ik voldoende hersteld om naar huis te kunnen, en verder verpleegd te worden. Gelukkig op tijd voor de verjaardag van de oudste en ikzelf.

Vorige week, dik 7 maanden later krijg ik een telefoontje van een mederwerker van het VMK. Of ik haar nog kende? Hoe kon ik haar vergeten…. wat een schat. Ze kon altijd een lach op mijn gezicht toveren tijdens mijn verblijf. En mis haar beschuit met hagelslag en roomboter met diepe buiging nog steeds.
Ze wil een afspraak met me maken.
Ieder jaar mogen ze met medewerking van een juwelier iemand in het zonnetje zetten.
En ik was naar voren gekomen en de afdeling was het daar mee eens.
Stomverbaasd, ook lichtelijk geëmotioneerd was ik.
Dat ik na al die tijd nog in hun gedachten was.

Vandaag was de dag van de afspraak.
Wat ontzettend leuk om er weer te zijn.
Ik was tussendoor nog wel eens geweest met controles, en moest dan altijd even bij ze langs.

Na natuurlijk de kletspraat over de kinderen, en de koffie en thee, kwam daar de verrassing.
Ze hadden een mooie zilveren ketting met een klavertje vier als hanger.
Hoe ontzettend bijzonder dat ik na al die tijd nog in hun gedachten was en hun ook zeker in de mijne.

Ik heb het ze vaak gezegd, maar deze dames zijn zo ontzettend bijzonder.
Hun zorg gaat verder dan nodig is.
Het is meer dan hun werk wat ze doen.
Deze dames allemaal stuk voor stuk zijn goud waard. Ze zitten voor altijd in mijn hart.

Mijn herinnering is misschien niet de leukste, maar wel een hele bijzondere.
Dames, nogmaals dank voor alles wat jullie gedaan hebben!

Extra informatie

tijdsperiode

2010 – 2020

Praat mee