1955-1960: Herinneringen aan mijn vader, dokter Lohman, geneesheer-directeur

Categorie:

Beschrijving

Ingestuurd door: Rob Lohman

Mijn vader was van 1935 tot 1970 geneesheer-directeur en internist-röntgenoloog van het Sint Jans Gasthuis. Hij was weledelzeergeleerd. Dat lazen wij als kinderen op de brieven, die destijds nog met stapels tegelijk binnenkwamen. Proefpakketjes van nieuwe medicijnen werden door mijn vader persoonlijk na het openmaken getest op werking en eventuele bijwerking.

Mijn vader, Ton Lohman voor intimi, was getrouwd met mijn moeder, Net Lampe, maar hij hield ook van “zijn” ziekenhuis, dat jarenlang zijn grote liefde was. Desondanks slaagden mijn ouders er in om zes kinderen groot te brengen, waarvan er nu, in 2019, nog vijf in leven zijn.

In het Nederlands Tijdschrift voor Geneeskunde werd ter gelegenheid van het 50-jarig artsjubileum van mijn vader in april 1980 door H.C.H. Stroucken een biografie gepubliceerd, waaruit ik graag citeer:

“Dr. A. J. M. Lohman werd op 8 oktober 1904 geboren in Den Haag. Hij volgde daar de HBS, studeerde in Leiden geneeskunde en deed op 2 mei 1930 zijn artsexamen. Als student vervulde hij assistentschappen (o.a. bij professor dr. D. Droogleever Fortuyn en prof. dr. W. Einthoven). Na zijn artsexamen werd hij assistent bij prof. dr. N. Tendeloo, patholoog-anatoom, bij wie hij in 1934 promoveerde op het proefschrift “Bijdrage tot de kennis der ontwikkeling van de algemeene haematogene miliaire tuberculose”. Zijn opleiding tot internist- röntgenoloog genoot hij bij dr. F. van Buchem in het St. Elisabeth-Ziekenhuis te Tilburg. Op 1 juni 1935 werd hij benoemd tot geneesheer-directeur en internist-röntgenoloog te Weert en als internist-röntgenoloog te Venray.
Een drukke tijd brak voor hem aan als directeur en multidisciplinair specialist in het pionier-stadium van de regionale ziekenhuizen in die tijd. Zijn ziekenhuis bouw-ideeën in aansluiting aan een grote Amerikaanse oriëntatiereis, hebben doorgewerkt. Met grote energie en geestdrift heeft hij steeds tijd gevonden wetenschappelijk werkzaam te zijn. Zijn publicaties (ca. 50) in binnen- en buitenlandse tijdschriften zijn over vele deelgebieden van de interne geneeskunde verdeeld. Zij werden uiteindelijk toegespitst op de reuma-problemen, benaderd vanuit de biochemische gezichtshoek.

Als begaafd spreker en goed docent verzorgde hij vele spreekbeurten, zowel in kleine kring thuis als op klinische avonden. Op symposia en congressen was hij een gewaardeerde gastspreker. Zijn gemakkelijke omgang en positieve instelling, zijn enthousiasme en optimisme kwamen goed over. Zijn reizen, zijn talenkennis en zijn joyeus optreden gaven hem een internationale allure.

In januari 1970 werd onder overgrote belangstelling te Weert afscheid genomen. In Herten aan de Maas, op zijn woonschip „De Ark”, nam hij zijn intrek. Zijn bekendheid volgde hem. Met hetzelfde elan als eerder, is hij in zelf opgelegde beperking nog medisch-praktisch en wetenschappelijk actief”.

Het gezin Lohman was gehuisvest in een enorme, 25 kamers tellende dienstwoning aan de Emmasingel 27 in Weert, waar alle zes kinderen Lohman zijn geboren. Ook het huishoudelijk personeel, de “dienstmeisjes”, was daar gehuisvest. Zij zorgden eigenlijk voor alles, voedden ons op en waren voor ons als kinderen steun en toeverlaat bij alles. Vader en moeder (papa en mama zeggen was er voor ons vanaf 10 jaar niet meer bij) vormden samen als het ware de directie van het familiebedrijf. Na het afscheid van mijn vader is deze dienstwoning nog een tijdlang huisvesting geweest voor drie co-assistenten met hun partners en daarna afgebroken om plaats te maken voor nieuwbouw.

Wij speelden als kinderen in onze eigen tuin, maar vooral ook in de immense tuin van het ziekenhuis, waar groente voor eigen gebruik werd verbouwd, varkens werden gehouden voor de slacht en marmotjes voor onderzoeksdoeleinden werden gefokt. In de holle ruimte boven het plafond van de kapel van het ziekenhuis had ik als misdienaar mijn eigen schuilplaats, waar ik vele uren lezend heb doorgebracht. Veel rustiger dan de hectiek thuis.
Op het herinneringskaartje ter gelegenheid van het overlijden van mijn vader op 3 april 1990 werd hij getypeerd als energiek en soms haastig. Zijn geneesheer-zijn, zijn vak, zijn vakliteratuur, het ziekenhuis en de patiënten zijn wel gevaren bij zijn brede interesse, gezonde nieuwsgierigheid en grote energie.
In zijn leven speelden drie vrouwen een grote rol: onze na langdurig verblijf in verpleeghuis Maria-oord in Rosmalen in 1993 overleden moeder Jeanette Lampe, zijn eveneens overleden secretaresse Louise (voor ons “juffrouw”) Bartholomé en zijn recent overleden vriendin Moniek Drenth, de voormalige directrice van het Weerter verpleegstershuis “Het Biekaer”, met wie hij tot aan zijn dood op 3 april 1990 in serviceflat De Pettelaer in Den Bosch goed verzorgd heeft samengewoond.

Rob Lohman, Bergeijk

Bij de foto:
Het gezin Lohman in de jaren ‘50 van de vorige eeuw op de Emmasingel 27.
v.l.n.r. Ernst, Hans, Olga, Rob, moeder Jeanette, Edmond, Stijn, vader Ton.

Extra informatie

tijdsperiode

1950 – 1960

Praat mee


9 april 2019

Wat leuk dat u dit met ons deelt!

Rob Lohman
9 april 2019

Met dank aan Karin Daris uit Westerhoven! Met de bijbehorende foto van het gezin Lohman is kennelijk iets mis gegaan. Kan ik daarin nog iets betekenen?

16 april 2019

Ook de foto staat er inmiddels bij!

Rob Lohman
17 april 2019

Top!